07.02.2012

Polsko-ukraińska współpraca w dziedzinie sztuki sakralnej

JURIJ SMIRNOW

Profesor Roman Wasyłyk, fot. JURIJ SMIRNOW

Na początku lat 90. XX wieku w nowowybudowanych na Ukrainie świątyniach zagościł chaos. Zamiast ikon – niezrozumiałe malowidła poobwieszane lampkami choinkowymi i papierowymi pozłacanymi lub plastykowymi kwiatami.

Profesor Roman Wasyłyk jest nie tylko znanym lwowskim malarzem sakralnym i zasłużonym pedagogiem, lecz prawdziwym entuzjastą i człowiekiem oddanym sztuce. Bez jego twórczości nie można przedstawić sobie współczesnej lwowskiej sztuki sakralnej.


Wystawa w Muzeum Narodowym we Lwowie

Nic dziwnego, że to właśnie on był inicjatorem organizacji katedry sztuki sakralnej Lwowskiej Akademii Sztuk Pięknych i kształcenia młodego pokolenia malarzy w lepszych tradycjach sztuki cerkiewnej. Prof. Wasyłyk wspomina, że „…razem z legalizacją ukraińskiego kościoła greckokatolickiego powstały nowe wyzwania także przed artystami. Sytuację utrudniał fakt, że przeważająca część społeczeństwa wskutek dużej presji poprzedniego systemu ideologicznego zatraciła więź z tradycją i duchową spuścizną poprzednich pokoleń. Dotyczyło to zarówno osób świeckich, jak i duchownych, księży, nawet biskupów, a także części malarzy. Zamiast tworzyć awangardę sztuki religijnej w oparciu o doświadczenia i zdobycze poprzedników, artyści zadowalali zachcianki niewybrednych klientów malowidłami o znikomej wartości artystycznej. Efekty były natychmiastowe: na początku lat 90. XX wieku w nowo wybudowanych świątyniach zagościł chaos. Zamiast ikon – niezrozumiałe malowidła poobwieszane lampkami choinkowymi i papierowymi pozłacanymi lub plastykowymi kwiatami”. Otóż w przygotowaniu programów kształcenia młodych artystów-malarzy kierunku sztuki sakralnej podstawowy akcent położono na ideowe ukierunkowanie tego rodzaju twórczości. Za podstawowe kierunki uznano podstawy sztuki sakralnej doby księstwa halickiego i halickiej szkoły ikonopisania XIV-XVI wieków, również osiągnięcia artystów pierwszej połowy XX wieku – Sosenki, Osińczyka, Chołodnego, Wystaniuka, Nowakowskiego. W ten sposób wypracowano koncepcję działalności Katedry sztuki sakralnej, przewidującą realizację programu odrodzenia i popularyzacji ukraińskiego ikonopisania, oraz jego oryginalnej stylistyki, opierającej się na stylistyce sztuki bizantyjskiej. Postulacja kierunków rozwoju nowoczesnej ukraińskiej sztuki sakralnej oznaczała zarówno metodykę nauczania studentów, jak i zastosowanie ich do realizacji konkretnych projektów twórczych. W tej dziedzinie we Lwowie jedno z czołowych miejsc zajmuje również prof. Wasyłyk, który przez ostatnie 20 lat wykazał się nie tylko jako dobry pedagog i organizator, ale i bardzo zdolny, stylowy malarz. Trzeba też zwrócić uwagę na fakt, że sztuka sakralna w Galicji rozwijała się w ciągu wieków w środowisku wielonarodowościowym, wielokulturowym, wieloobrzędowym. Nasz kraj był jednym z tych miejsc w Europie, gdzie tradycja sztuki kościoła wschodniego, bizantyjskiego twórczo rozwijała się obok i równolegle z tradycją kościoła zachodniego, katolickiego. Obydwie tradycje, obydwa kierunki współdziałały ze sobą, wywierały wzajemne wpływy.

wydrukuj wyślij

Portal „Dziennik Polski” wraz ze wszystkimi treściami będącymi jego elementami składowymi - w szczególności internetowe wydanie „Dziennika Polskiego” i treści będące jego elementami składowymi - podlegają ochronie prawnej na podstawie międzynarodowego i polskiego prawa autorskiego. Jakiekolwiek korzystanie z utworów, o których mowa powyżej, przekraczające dozwolony użytek osobisty (uregulowany w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych) wymaga wyraźnej zgody Wydawcy - POLSKAPRESSE Sp. z o.o., które z tytułu praw autorskich jest podmiotem uprawnionym do wydania takiej zgody.



Waszym zdaniem

Brak komentarzy

Dodaj komentarz