- Kiedy przed sześcioma laty reprezentacja Polski zdobyła w Japonii srebrny medal mistrzostw świata, pierwszy po kilkudziesięciu latach posuchy, Pan przeżywał to, że trener Raul Lozano nie zabrał go na ten turniej. W grudniu w Japonii mógł się Pan cieszyć ze srebrnego medalu Pucharu Świata. Cierpliwość popłaca?

- Wszyscy się śmieją, że jestem jak wino - im starszy, tym lepszy. Może coś w tym jest, że doświadczenie zebrane na parkietach międzynarodowych i ligowych teraz procentuje. Podobnie jak praca z wieloma znakomitymi szkoleniowcami, którzy dawali mi cenne wskazówki. Dzięki temu zrobiłem jeszcze krok do przodu, byłem w stanie utrzymać wysoki poziom sportowy i dlatego jestem w reprezentacji, która osiąga świetne wyniki. Nasz sukces tkwi jednak w zespole, bo mamy znakomitą grupę ludzi, którzy mają świadomość tego, że poprzez ciężką pracę możemy wiele osiągnąć. Sezon był naprawdę wyczerpujący, ale udało nam się zdobyć trzy medale. Takiego roku w historii polskiej siatkówki do tej pory nie było. Jesteśmy dumni z tego, że w Japonii wywalczyliśmy kwalifikację olimpijską. Ten morderczy turniej kosztował nas wiele zdrowia, ale wspólnym wysiłkiem osiągnęliśmy upragniony sukces. Jeśli chodzi o mnie, to mam nadzieję, że dzięki swojej formie nadal będę w kręgu zainteresowań trenera i pojadę na igrzyska do Londynu, na których mamy szansę wywalczyć medal.

- Po Pucharze Świata zapanowała euforia i już teraz wiele osób wiesza wam medale olimpijskie na szyi. Poziom w światowej siatkówce jest jednak bardzo wyrównany, a rywale, którzy spisali się w Japonii gorzej od was, zrobią wszystko, żeby szczyt formy przygotować właśnie na igrzyska olimpijskie.

- Igrzyska nie są turniejem takim jak Puchar Świata, w którym gra się aż 11 spotkań w ciągu dwóch tygodni. Na igrzyskach można lepiej rozłożyć swoje siły. Trzeba założyć, że wszystkie zespoły przygotują się do igrzysk należycie i niemal każdy przyjedzie z aspiracjami, by sięgnąć po medal olimpijski. Wszyscy będą wydzierać sobie zwycięstwa z parkietu. Nie ma sensu pompować balonu, jak czynią to obecnie media, które od razu stawiają nas na podium. My czujemy respekt przed rywalami, ale mamy świadomość tego, że nasza grupa może w Londynie osiągnąć coś wielkiego. Dobrze czujemy się we własnym gronie, gramy fajną siatkówkę. Musimy porządnie przygotować się do igrzysk, poprawić jeszcze wiele elementów w grze. Ale dzięki temu, że wywalczyliśmy kwalifikację już w pierwszym turnieju, mamy trochę więcej czasu na przygotowania.

- W ubiegłym sezonie nie byliście stawiani w gronie kandydatów do medali w Lidze Światowej, mistrzostwach Europy i Pucharze Świata. Jak poradzicie sobie z presją i rolą jednego z faworytów turnieju olimpijskiego?

- Moim zdaniem, my nie pojedziemy na igrzyska w roli jakiegoś wielkiego faworyta. Tam będzie co najmniej kilka zespołów, które będą miały podobne oczekiwania, jak my. Siatkówka ma to do siebie, że dziś jesteś dobry, ale bardzo szybko możesz spaść ze szczytu. Trzeba się mocno pilnować, żeby utrzymywać wysoki poziom. Serbowie, którzy zdobyli mistrzostwo Europy, w Pucharze Świata nie odegrali znaczącej roli. Obecnie w czołówce światowej jest aż 8-10 mocnych zespołów, które tasują się wzajemnie w poszczególnych imprezach. Tak na dobrą sprawę, już nie ma faworytów, bo w każdym turnieju decyduje aktualna dyspozycja i trochę szczęścia sportowego. Brazylia, która do tej pory była kandydatem numer jeden do zwycięstw, w tym roku nie wygrała ani Ligi Światowej, ani Pucharu Świata. Siatkówka na wysokim poziomie różni się niuansami, które w jednym meczu mogą być atutem naszego zespołu, a w innym już, niestety, nie.