Mistrz drugiego planu
ZYGMUNT KONIECZNY w rozmowie z Agnieszką Malatyńską-Stankiewicz
Fot. Grzegorz Ziemiański/www.fotohuta.pl
- ... jaki mały dyktafon. Do nagrywania muzyki pewnie się nie nadaje. Obcina basy?
- Niestety.
- Ale niech się pani nie martwi, nie będę śpiewał.
- Szkoda, bo miałam nadzieję, że odpowie Pan na pytania śpiewająco.
- Chciałbym, ale bez basów, byłaby to niepełna opowieść.
- Dowcipny Pan jest.
- A czego można się po mnie spodziewać? Byłem w kabarecie 40 lat. Czegoś się w Piwnicy pod Baranami nauczyłem.
- Dowcipu?
- Trochę tak, od Skrzyneckiego, Dymnego, Litwina. Napisałem kiedyś muzykę do tekstu Szymborskiej, do limeryków "Od wódki". Wyszło dosyć zabawnie. Zapytała mnie wtedy poetka, skąd u mnie takie poczucie humoru. Odpowiedziałem, że kilkadziesiąt lat w kabarecie do czegoś zobowiązuje.
- Było śmiesznie?
- Było. Ale nabrałem też w kabarecie dystansu, do sztuki i do życia.
- Na czym polegał ten dystans?
- Na tym, że nic nie robiliśmy poważnie. Byliśmy tak naprawdę kabaretem par excellence literackim, jak by to Piotr Skrzynecki powiedział. Większość dowcipów polegała na pastiszach i parodiach z literatury. Pisałem wtedy śmieszne piosenki. Ale jak przyszła Ewa Demarczyk to jednak spoważniałem. Ktoś mnie wtedy nazwał wesołym kompozytorem smutnych piosenek.
- Przylgnęło?
- Tak, na długo. Nie wiem, czy to nie stało się w Związku Radzieckim? Tak, chyba tak. Zawdzięczam to słuchaczom. Było to w 1969 roku. Pojechaliśmy na tournée, na ponad miesiąc. Gwiazdą była Ewa Demarczyk i Skaldowie. Ewa większość swojego programu śpiewała w Moskwie i Leningradzie, zaś na prowincji, zdaniem agenta, jej repertuar był zbyt trudny. Dlatego Skaldowie mieli tam większość programu, a ja Ewie akompaniowałem tylko jedną piosenkę.
- Jaką?
- "Grande valse brillante". Nawet się cieszyłem, że tak mało gram, bo Skaldowie się męczyli na scenie w Baku, Soczi czy Suchumi, a ja mogłem dłużej siedzieć na plaży i kąpać się w morzu. Byliśmy ubrani byle jak, w dżinsy i koszule, ale jak chodziliśmy po mieście wszyscy od razu poznawali, że jesteśmy "innostrancy". Tłumy młodzieży włóczyły się za nami cały czas. Zaczepiali nas okropnie, snobowali się na nas i chcieli od nas kupić wszystko.
- Ciuchy? Krem nivea? Biseptol?
- Tak, tak. Wszystko. I sprzedawaliśmy. Pamiętam, że jeden ze Skaldów tak się wyprzedał, że po plaży chodził później w smokingu, bo tylko to mu zostało. Kiedyś za sweter czy dżinsy kupiliśmy narkotyki. Wtedy nie wiedzieliśmy, co to jest, więc chcieliśmy doświadczyć. Baliśmy się spróbować w hotelu. Poszliśmy na plażę. Siedzimy na piasku, palimy "narkotykowe" papierosy i czekamy na reakcję. Czekamy, czekamy, a tu nic. Zostaliśmy oszukani. Więc pobiegliśmy do hotelu z nadzieją, że dołożymy temu, który nam sprzedał ten szajs. Łapiemy go, a on nam mówi, że trzeba było połączyć to z winem, bo wtedy dopiero działa. Oj, wesoło było.
- Na Zachodzie też?
- Już nie tak bardzo, choć zarabialiśmy znacznie lepiej. Na początku były to tylko diety, ale później, jak już pojechaliśmy do Belgii, dostawaliśmy honoraria w walucie.
Facebook
GooglePlus
Wykop
Portal „Dziennik Polski” wraz ze wszystkimi treściami będącymi jego elementami składowymi - w szczególności internetowe wydanie „Dziennika Polskiego” i treści będące jego elementami składowymi - podlegają ochronie prawnej na podstawie międzynarodowego i polskiego prawa autorskiego. Jakiekolwiek korzystanie z utworów, o których mowa powyżej, przekraczające dozwolony użytek osobisty (uregulowany w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych) wymaga wyraźnej zgody Wydawcy - POLSKAPRESSE Sp. z o.o., które z tytułu praw autorskich jest podmiotem uprawnionym do wydania takiej zgody.
Artykuł bezpłatny
Subskrybuj kategorię
Skomentuj
Wydrukuj
Wyślij link
-
18.05.2012
Coraz dalej od nieba
Uskok nie jest tak efektowny jak w filmie "2012" o końcu świata. Kilka lat temu pośrodku drogi była wprawdzie wyrwa, z której tryskała woda z pękniętego wodociągu zmieszana z gazem z rozerwanego gazociągu, a mieszkańcy przez dziury w... -
18.05.2012
Wolność Musy Dogana
Ten, który uderzył go w twarz, chwilę wcześniej krzyknął do niego: "Terrorysta!". Ułamek sekundy wystarczył, by Musa leżał na asfalcie z wykręconymi rękoma, przytrzymywany przez kilku osiłków. Odetchnął dopiero, gdy zrozumiał, że to... -
18.05.2012
W polskie wino zaplątani
-
18.05.2012
Nie dla mnie cztery ściany
-
18.05.2012
"Drugi szereg" po 25 latach
Brak komentarzy
Dodaj komentarz