Violetta Villas nie żyje. Jedna z największych gwiazd polskiej estrady zmarła 5 grudnia w Lewinie Kłodzkim. Miała 73 lata. Dziś wracamy do naszego artykułu z poprzedniego "Magazynu Piątek" by przypomnieć historię niezwykłej artystki.

Swej karierze podporządkowała wszystko, to dla niej poświęcała syna, przyjaźnie, a w sumie siebie. Bez wątpienia miał rację Jerzy Waldorff, twierdząc, że Villas to największy i najbardziej zmarnowany talent, jaki mieliśmy po II wojnie.

Książkę otwiera przejmujący opis. Oto stara kobieta siedzi samotnie na scenie, "ubrana w długie włosy, kapelusz, na biało jak komunijne dziecko, słyszy już tylko na prawe ucho". Powita publiczność słowami: "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus i niepokalane serce Marii, witam...". Gdy zacznie śpiewać, okaże się, że zapomina słów, nie czuje rytmu, a "jej wokalizy łapią fałsz. Kobieta sepleni. Nie ma połowy dolnych zębów". Jednak publiczność, która czekała na to spotkanie dwie godziny, wstaje, bije brawo. Płacze. "Całuję was w samo serce..." - usłyszy w podzięce.

Słyszałem te same słowa - w Krakowie, we wrześniu 2005 roku w auli "Florianka" Akademii Muzycznej. To była ta sama artystka, ale o sześć lat młodsza, jeszcze w znacznie lepszej formie, w pięknej złotej sukni, z pnącymi się po plecach lokami... I też płynęły kaskady dewocyjno-obsesyjnych wyznań: "Mogłabym się skarżyć w sądach, wołać o odszkodowanie, ale to by się Panu Bogu nie podobało... Kiedy Pana Jezusa koronowali cierniem, pluli na niego, przedrzeźniali, poniżali, to on się nie bronił... A przecież co to jest, jak nie prześladowanie mnie... Z jakiej to przyczyny robią ukradkiem zdjęcia... Czy nie lepiej zadzwonić do pani Violetty, pani Violetto chcemy z panią porozmawiać, to wtedy nawet by mogli sfotografować moje pieski i kotki, a nie wpaść, jak ubecy, jak MSW... Panu Bogu dziękuję za ten wielki zaszczyt i wywyższenie, że jestem prześladowana za dobroć, za miłosierdzie... Panu Bogu chcę się podobać, nie światu...".

Jednak to światu chciała się Violetta Villas podobać przez całe życie. To swej karierze podporządkowała wszystko, to dla niej poświęcała syna, przyjaźnie, a w sumie siebie, bo jasno widać po latach, jak tragiczny to los, jak niepełna to kariera. Bez wątpienia miał rację Jerzy Waldorff, twierdząc, że Villas to największy i najbardziej zmarnowany talent, jaki mieliśmy po II wojnie. To dla kariery poszła na współpracę z MSW stając się agentem służby wywiadowczej o pseudonimie "Gabriella", do czego zobowiązała się podpisując stosowne oświadczenie 27 XII 1968 roku. Hasło: "Czy lubi pani utwory Brahmsa?". Odzew: "Lubię, ale wolę Chopena" (tak zapisane!). Podpisała: Violetta Villas; potem jakiś przełożony prowadzącego ją agenta zrobi dopisek, że "powinno być podpisane prawdziwym nazwiskiem", czyli Czesława Gospodarek.

Jakże łatwo udał się ten werbunek, aż się fachowcy ze służb dziwili, że tak prosto wpadła im w łapy. Tak naiwnie. Dopowiedzmy od razu - niewiele pożytku mieli z "Gabrielli" i szybko zauważyli, że "nie należy za dużo sobie po kontakcie z nią obiecywać". Nie nadawała się do tej pracy, jak zwykle głównie wiele obiecywała... Właściwie to chciała mieć łatwy dostęp do paszportu, to wszak był czas jej występów w Las Vegas, a potem sama zawracała głowę służbom, by jej pomagały w rozmaitych sprawach, by ostatecznie mieć do nich żal, że nie pomogły... w karierze. Jak była rozbrajająco naiwna i niefrasobliwa, pokazuje fakt pójścia do komendanta powiatowego Milicji Obywatelskiej w Piasecznie - był już kwiecień 1970 roku - z prośbą o poradę, bo byli u niej przedstawiciele Służby Bezpieczeństwa, którzy zaproponowali jej współpracę na rzecz polskiego wywiadu i ona nie wie, co ma zrobić!

Ostatecznie uznana za osobę niepoważną, zarozumiałą, za kapryśną histeryczkę, która na dodatek - "istnieje duże prawdopodobieństwo" - używa narkotyków, została przez MSW zignorowana. Jednak ten fakt będzie artystce ciążył całe życie i - jak powie syn - odmieni ją. Oczywiście, gdy zacznie o tym mówić w latach 90., będzie to wersja zupełnie inna. Jak wiele mistyfikacji, zmyśleń, jakimi Violetta Villas karmiła media przez lata. Można nawet podejrzewać, że zatarła w sobie kontury między prawdą a po tylekroć powielanym zmyśleniem.