DOROTA DEJMEK

Domowe Azory i Mruczki nie przejmują się mrozem i wiatrem. W zimowe wieczory grzeją się w cieple domowego ogniska. Obfita strawa, miękka kanapa i gorący kaloryfer nie są jednak udziałem wszystkich czworonogów. Każdego roku podczas zimy zamarza wiele psów i kotów. I nie zawsze są to zwierzęta bezdomne. Łańcuchowe psy mają przecież właścicieli.

Strzegą wiernie ich dobytku w zamian tak niewiele dostając: krótki łańcuch, rzadko napełnianą miskę i skleconą byle jak budę, w której zimą hula mroźny wiatr. Niestety, zimą psy podwórkowe, zwłaszcza uwięzione na łańcuchu, nie mają łatwego życia. Niektórzy właściciele często zapominają o dolaniu do miski ciepłej wody i podawaniu obfitszych niż zazwyczaj, także ciepłych posiłków. To konieczne, ponieważ zimą wydatki energetyczne organizmu zwierzęcia są większe. Racje żywieniowe muszą być dostosowane do utraty kalorii, należy więc zwiększyć kaloryczność i częstotliwość posiłków.

Niektórzy właściciele psów podwórkowych zapominają też o ociepleniu ścianek budy, np. styropianem (znakomicie trzyma ciepło), wymoszczeniu legowiska słomą (najlepiej sprawdza się w zimie, gdyż nie chłonie wilgoci i zatrzymuje ciepło; koce czy kołdry bardzo szybko wchłaniają wilgoć) lub sianem. Buda powinna być ustawiona na klockach lub belkach, aby podłoga nie dotykała ziemi, gdyż wtedy nasiąka wilgocią, gnije, a zimą przemraża psa. Wejście należy zasłonić uchylną klapką zatrzymującą zimne powietrze. Buda nie może być za duża ani za mała. W zbyt dużej pies nie jest w stanie ogrzać wnętrza swym ciałem; w zbyt małej nie może się wyprostować. Warto też pamiętać, aby metalowe elementy obroży lub łańcucha nie przylegały bezpośrednio do szyi psa - w czasie niskich temperatur metal może przymarznąć do ciała. Aby pies mógł się swobodnie poruszać się po podwórku, co uchroni go przed wychłodzeniem, łańcuch lub linka musi być odpowiednio długa. Trzeba także pozwolić chociaż raz na dobę wyszaleć się psu na wolnej przestrzeni.

Jaka minusowa temperatura jest krytyczna dla psa? Różna dla różnych psów. Decyduje o tym wielkość zwierzaka, grubość jego tkanki tłuszczowej, gęstość futra oraz intensywność przebiegu procesów fizjologicznych mających wpływ na termoregulację. Zmarzluchy to psy krótkowłose, o skąpej sierści, odporne na mróz są natomiast zwierzęta posiadające gruby podszerstek i gęsty, długi włos. Dużo miękkiego podszerstka oraz odpowiednie wydzielanie skórne posiadają zwłaszcza psy północy. Psy tych ras, np. husky czy malamuty wytrzymują bez strat dla zdrowia temperaturę -30 stopni C. Ale psy podwórkowe o krótkiej sierści mogą nie przetrzymać kilkunastu stopni mrozu nawet w ocieplonej budzie. Jeśli więc nie możemy wziąć zwierzaka do domu, zapewnijmy mu nocleg w ciepłym garażu, korytarzu itp. W przypadku wyjątkowych spadków temperatury żadnego psa, nawet tego o obfitej okrywie włosowej, nie wolno pozostawić na noc na mrozie! Szczególnie dotyczy to zwierząt starych i chorych! Przyjmuje się bowiem, że temperatura od kilkunastu do dwudziestu stopni poniżej zera może być krytyczna dla większości psów. W takiej temperaturze następuje przechłodzenie - czyli straty ciepła przewyższają jego bieżącą produkcję. Jeśli podczas dłuższego pobytu na mrozie pies zaczyna mieć dreszcze, jest to pierwszą oznaką wychłodzenia. Dzięki dreszczom organizm psa stara się produkować ciepło i regulować temperaturę ciała. Przy wychłodzeniu krew z pyska, uszu i łap kierowana jest do wnętrza organizmu, aby ogrzewać organy wewnętrzne, dlatego szczególnie wrażliwe części ciała (m.in. brzuch pozbawiony futra, jądra) mogą ulec odmrożeniu.