Georges Bernanos (1888 - 1948), pisarz, publicysta katolicki. Niezależny od intelektualnych mód i nowinek, zawsze wierny wartościom chrześcijańskim, czemu dawał wyraz w swojej twórczości.

Napisał wiele książek, które przyniosły mu rozgłos. Bronił w nich zawsze prawa ludzi do wolności wbrew wszelkim starym i nowym formom niewolnictwa, jak sam to określił. Nie znosił przeciętności i zakłamania, gromił katolików "letnich" i nijakich. Ale Bernanos był także człowiekiem polityki, bystrym obserwatorem wielkich wydarzeń i uczestnikiem dyskusji politycznych. Nienawidził duchowego i intelektualnego lenistwa, a może jeszcze bardziej intelektualnego oportunizmu; tego oportunizmu, który pozwala nie zauważać faktów w imię wyimaginowanego "dobra", w imię ideologii, partii, przyszłości...

Bernanos, wbrew zaślepieniu przeważającej części intelektualistów i dyplomatów Zachodu, przewidział tragedię Polski po II wojnie światowej. Nie mogąc przeciwdziałać ustaleniom powziętym przez wielkich polityków, starał się uczulić tak przychylną wówczas Sowietom opinię światową na krzywdę Polski.

Oburzenie Bernanosa na postępowanie aliantów wobec Polski wynikało z wielu przyczyn. Bernanos zawsze głosił konieczność przestrzegania zasad moralnych w polityce. Dlatego nie mógł zaakceptować złamania przez Zachód przyrzeczeń danych Polsce jeszcze przed wybuchem wojny. Zdawał sobie również sprawę z krótkowzroczności tzw. Realpolitik i widział wszystkie słabości ustrojów demokratycznych konfrontowanych z bezwzględnymi, rządzonymi żelazną ręką systemami totalitarnymi.

Koniec lat 40. był okresem naiwnej fascynacji wolnego świata komunizmem. Wielki dziennik francuski "Figaro" pisał w 1946 r.: "Włączenie Polski do systemu politycznego Związku Radzieckiego nie jest ani okupacją, ani protektoratem, ani też formą wasalizmu - to rodzaj trwałej i szerokiej współpracy". "Figaro" cieszył się również z całkowitej wolności, jaką posiada Kościół w Polsce i wyrażał życzenie, by Kościół poparł swoim autorytetem władze, "na których spoczywa ciężki obowiązek utrzymania porządku publicznego".

Poniżej przytaczam fragmenty artykułów pisanych przez Bernanosa, które odnoszą się do Polski.

"Polskie Monachium"

"Polskie Monachium" (artykuł ze stycznia 1944) jest reakcją na postanowienia zawarte pomiędzy Stalinem, Rooseveltem i Churchillem w Teheranie na przełomie listopada i grudnia roku 1943, gdzie ustalono powojenny przebieg polskiej granicy wschodniej.

"W 1938 r., podczas kryzysu monachijskiego, porzuciłem swój kraj dla dalekiego Paragwaju; wyobrażałem sobie - zupełnie zresztą niesłusznie - że tam znajdę zapadły kąt, gdzie będę mógł dokończyć moją pracę, to znaczy napisać parę książek dla przyszłości, w której oglądanie zupełnie już zwątpiłem. (...) Porzucenie Czechosłowacji przedstawiano wtedy ogółowi jako ostatnie, decydujące poświęcenie na rzecz definitywnego pokoju w Europie. Porzucenie Polski zostanie dziś przedstawione jako ostatni krok, który zapewni zwycięstwo demokracjom.

Jestem tylko bardzo skromnym pisarzem i jedynym powodem sympatii, jaką wzbudzają moje książki, jest to, że piszę zawsze to, co myślę. Jeszcze wczoraj, w gronie przyjaciół, zostałem nazwany pesymistą dlatego tylko, że przy każdej okazji usiłuję ostrzec moich rodaków przez rozczarowaniami, jakie przyniesie przyszłość, jak również ostrzec ich przed sporą częścią intelektualistów, którzy przeszli w służbę propagandy. Właśnie dzisiaj, 12 stycznia 1944 r. czytam jak wszyscy oświadczenie, w którym prosi się Polskę, aby odstąpiła to, co do niej należy i co jeszcze w przeddzień wojny jej zagwarantowano, w którym wyraża się jednak żal z powodu mało przyjaznego tonu noty sowieckiej. Ta troska o konwenanse jest nutą komiczną, szekspirowską, której nigdy nie braknie w dramatach historii.