02.12.1999

Pod batutą Wojciecha Czepiela

Dni Muzyki Andrzeja Panufnika

     Dzieła Andrzeja Panufnika prezentowane są w czasie krakowskiego festiwalu w zestawieniu z twórczością klasyków literatury muzycznej oraz utworami współczesnych kompozytorów. To chyba nie przypadek, że zarówno na koncercie inauguracyjnym, jak i we wtorek obok Panufnika słuchaliśmy Mozarta. Pomiędzy kompozytorami można znaleźć jakieś związki. Panufnika - jak Mozarta - cechuje pewna powściągliwość w wyrażaniu emocji, choć jego muzyka jest nią przesycona. Ale te emocje bardziej czuć niż słychać. Przejrzystość formy, oszczędność stosowanych środków decydują o jasności, klarowności kompozytorskiego dzieła. Taka też była słuchana we wtorek Sinfonia concertante Andrzeja Panufnika na flet, harfę i zespół smyczkowy. Zbudowana z dwóch kontrastujących wyrazowo części (trzecia jest tylko dopowiedzeniem, rozładowaniem muzycznego konfliktu) urzeka barwnością. Towarzyszące dialogowi koncertujących instrumentów akordy orkiestry kładzione są jakby szerokim pociągnięciem pędzla, kontrastują z nimi perkusyjnie potraktowane na początku II części kontrabasy i wiolonczele. Mam nadzieję, że ten utwór pozostanie w repertuarze studenckiej orkiestry tym bardziej, że wśród studentów Akademii znalazły się też świetne odtwórczynie partii koncertujących, flecista Natalia Gzik i harfistka Elżbieta Baklarz.

Kolejny koncert organizowanych po raz pierwszy w Krakowie Dni Muzyki Andrzeja Panufnika odbył się we wtorek we Floriance, auli Akademii Muzycznej. Na estradzie zasiedli studenci tejże Akademii, czyli orkiestra kameralna zorganizowana w ubiegłym roku przez Wojciecha Czepiela. Kilkakrotnie już pisałam o sztuce dyrygenckiej i pedagogicznej tego artysty pracującego od pewnego czasu z uczelnianymi orkiestrami. Po wtorkowym koncercie znów powtórzyć mogę: Wojciech Czepiel to obecnie jedna z najciekawszych postaci średniego pokolenia polskiej dyrygentury, artysta o olbrzymiej muzykalności, wiedzy i charyzmie porywającej i wykonawców, i słuchaczy. Ma jakiś szczególny dar porozumiewania się z młodymi instrumentalistami. Pod jego batutą studenckie zespoły grają nie gorzej (a czasem lepiej) niż renomowane orkiestry.

     Mam też nadzieję usłyszeć jeszcze w wykonaniu studenckiej orkiestry Sinfoniettą per archi Marka Stachowskiego. Napisany w ubiegłym roku utwór miał właściwie we wtorek swe krakowskie prawykonanie. Jednoczęściowa kompozycja o urozmaiconym muzycznie i wyrazowo przebiegu pozwala poznać nieco innego niż dotąd znamy kompozytora. To muzyka pełna emocji, rozmachu, dramatycznego nerwu, wirtuozowska w najlepszym tego słowa znaczeniu. Piękna i porywająca.

     Dopełnieniem koncertu była Symfonia A-dur KV 201 Mozarta. Dawno nie słyszałam tak stylowego wykonania. Brawo!

     A na koniec: złośliwy chochlik zmienił mi w relacji z inauguracyjnego koncertu określenie "sztandarowy" na "standardowy". To podobnie, ale zupełnie inaczej.

ANNA WOŹNIAKOWSKA

wydrukuj wyślij dodaj do dodaj do

Portal „Dziennik Polski” wraz ze wszystkimi treściami będącymi jego elementami składowymi - w szczególności internetowe wydanie „Dziennika Polskiego” i treści będące jego elementami składowymi - podlegają ochronie prawnej na podstawie międzynarodowego i polskiego prawa autorskiego. Jakiekolwiek korzystanie z utworów, o których mowa powyżej, przekraczające dozwolony użytek osobisty (uregulowany w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych) wymaga wyraźnej zgody Wydawcy - POLSKAPRESSE Sp. z o.o., które z tytułu praw autorskich jest podmiotem uprawnionym do wydania takiej zgody.



Waszym zdaniem

Brak komentarzy

Dodaj komentarz